دیشب در حالی که میخواستم یه خبری به فندق بدم، نتم قطع شد و خبر تصفه موند و یه سوتفاهم عجیب و غریبی ایجاد کرد.

میدونید چیه؟ وقتی چنین چیزی پیش میاد باید به این فکر کنید که فقط یه اشتباهه و نباید روی این اشتباه یه اشتباه دیگه بیارید!

بجای این که هر دو طرف عصبی بشید سعی کنید یکم به حقیقت توجه کنیدو به این که شخص مقابلتون چه مدل آدمیه!

خب اگه یه سوتفاهم رابطه رو از بین ببره پس اصلا چه رابطه ای بوده؟؟؟؟

اگه چنین چیزی پیش اومد شمایی که اشتباه کردی وظیفته که اصلاحش کنی، توضیحش بدی و درستش کنی و شخص مقابلتو آروم کنی.

یادمون نره که اغلب سوتفاهم ها نتیجه ی دوست داشتنن!

دلم گرفته! چن روزه که متنفر و آزرده و عصبیم و هر کاری میکنم این دلگیری از من نمیزه.

الان که حوصله ی هیچ چیزو ندارم و حتی دلم نمیخواد با فندق از این دلگیریم حرف بزنم و نمیخوام اونو درگیر حس و حال افسرده ی خودم بکنم، هرچی آهنگ داشتم ریختم تو مدیا و پلی کردم و میخوام وسایل کارمو بیارم پخش و پلا کنم و هرچقدر که میتونم کار کنم.

کار کنم بلکه حس بهتری به خودم و کارام داشته باشم و انقدر متنفر از خودم نباشم.

انقدر خودمو از درون له نکنم.

وقتی دلگیرید یه کاری بکنید. خودتونو درگیر خلاقیت کنید، حتی شده حین گریه کردن کار کنید، وقتی قلبتون داره هزار تیکه میشه کار کنید.حتی اگه کاری رو بلد نیستید بازم انجامش بدین تا کم کم حس و حالتون تغییر کنه!

وقتی بی حوصله اید، با بی حوصلگیتون بجنگید و نذارید زندگیتونو خاکستری کنه. یه عالمه آهنگ تصادفی پلی کنید و با شاداش سعی کنید آروم و حتی شاد باشید و با غمگیناش از ته دل گریه کنید و یاد بگیرید دائما یکسان نباشد حال دوران. پس گاهی غم بخور و گاهیم غم مخور. اما هرکاری میکنی نذار هیچ حسی غرقت کنه و منعطف باش تا نشکنی و تکه تکه و خاکستر نشی.

ممکنه یه وقتایی حس کنید بدون هیچ دلیلی دلتون میخواد از شر دنیا و این زندگی خلاص بشید.

نه چون ناراحتید یا چون چیزی کم دارین. فقط چون با یه سردرگمی و گیجی عمیق روبرو میشید. چیزی که نمیتونید حلش کنید و نمیتونید ازش بگذرید!

گاهی فقط چون خیلی خودتونو گم‌ کردید و بنظر میاد دیگه نمیتونید خودتونو پیدا کنید.

اطرافتونو بگردید و هی دنبال خودتون باشید. این که واقعا کی هستید؟ چی میخواید؟ کجای دنیا وایسادید؟ چیکار باید بکنید؟ و جواب هیچکدومو نداشته باشین.

اونوقتی که حس کنید قرار نیست هیچوقت خودتونو پیدا کنید و تا ابد قراره گم شده باشید، دلتون میخواد از همه چیز بکنید و خلاص بشید چون بیشتر از هرچیزی تشنه ی خودتونید.

قبل از رسیدن به اون روز دنبال خودتون بگردید و یواش یواش خودتونو کشف کنید.

نذارید روزی پشیمونی گریبانتون رو بگیره.

میدونید؟ بدترین زجر دنیا پشیمونی و حسرتیه که نشه براش کاری کرد‌.

حواستون باشه که خودتونو کجا میذارید و دارید به چه زجری قدم به قدم نزدیک میشید!

کاش یه روزایی یه برچسب رومون میزدن که نشون میداد نباید کسی بهمون دست بزنه یا نباید سفت و سخت باهامون برخورد کن.

مثل برچسبی که روی جعبه های اثاثیه میزنن که نشون بده با جعبه چطور باید برخورد بشه و کجا گذاشته بشه و. و اگه روش شکستنی خورده باشه یطور ویژه ای باهاشون نرم و ملایم برخورد میکنن.

بعضی روزا لازمه بقیه ی آدما بدونن چقدر شیشه ای و شکستنی هستیم. حتی اگه یه شیشه نشکن باشه، خیلییییی کم پیش میاد کسی از عمد بکوبتش زمین. مگه فروشنده باشه که بخواد حرفشو ثابت کنه، اونم تازه اگه خیلی به حرفش باور داشته باشه و خیلیم شجاع باشه و بدونه خیط نمیشه.

باید یه روزایی آدما بتونن از بقیه متمایز باشن و بقیه بدونن اگه زیادی به این آدم فشار بیارن میشکنه، پودر میشه. از بین میره و دیگه نمیشه درستش کرد.

یه روزایی باید با یه برچسب " این آدم شکستنی ست" بیرون بریم شاید بشه زندگی رو روزای بیشتری تحمل کرد

وقتی تنهایی مریض میشید سخته. وقتی صبح از خواب بیدار میشید، تمام تنتون درد میکنه و جون بلند شدن ندارین، وقتی گلوتون میسوزه و خدا خدا میکنید کسی یه پیاله سوپ براتون بیاریه، یه لیوان عسل آبلیمو بده دستتون یا حتی یه لیوان آب گرم هم کافیه اما هیچکدومشون امکان ندارن و باید بلند بشید و نه تنها فکری به حال بیماری و دردتون بکنید، بلکه باید تمام مسئولیت هاتون رو هم انجام بدین چون کس دیگه ای نیست و از قضا یه سری آدم دیگه به شما و انجام مسئولیت هاتون نیاز دارن.

و این چنین شرایطی یه حس تنهایی عجیب به آدما میده. تنهایی فیزیکی! حتی اگه واقعا تنها نباشید هم مهم نیست. در اون لحظه حس میکنید وسط یه جزیره افتادین و حتی اگه بمیرین کسی نمیفهمه.

حس ترحم برانگیز بودن. حس تنهایی وحشتناکی که هر لحظه شما رو بیشتر توی خودش میکشه.

اینطور مواقع باید به آدمایی که سلامتیتون براشون مهمه فکر کنید، به آدمایی که نگرانتونن و آدمایی که دلشون میخواد هرچه زودتر خوب بشید. به کسایی که شاید نتونن فزیکی کنارتون باشن ولی دل و فکرشون پیش شماست و انرژی بگیرید و بلند بشید و سعی کنید خوب بشید.

علم ثابت کرده که انگیزه از هر دارو و درمانی برای درمان بیماری بیستر ناثیر داره . پس از عشق  وو مبحت آدمای مهم ندگیتون انرژی بگیرید و نذارید تنهایی بهتون غلبه کنه.

مثل من که فندقمو دارم با نگرانی هاش و تهدیدا و مراقبت های از راه دورش، باید ببینیم چچه کسایی رو داریم که نگرانمونن و با خوب شدنمون از نگرانی درشون میاریم. روح آدما از جسم و فیزیکشون خیلی قویتره.